قدرت اخوان اکبری

دانشیار گروه بیهوشی

مقالات در کنفرانس ها

انتظاری, مسعود ، اخوان اکبری, قدرت ، عیسی زاده فر, خاطره, مقایسه انفوزیون آلفنتانیل و رمی فنتانیل بر روی ریکاوری بعد از بیهوشی,

Background and Objective: With consideration the daily increased development of outpatient surgeries and high rate of these surgeries in elderly patients, rapid and safe recovery of patients is necessary. In this clinical trial study, recovery time and nausea and vomiting after the use of two rapid-onset narcotics, Alfentanil and Remifentanil, in elderly patients were evaluated. Methods: In this double-blind prospective clinical trial, 40 elderly patients (age above 65 years) candidate to cataract surgery with general anesthesia were studied. The patients were divided randomly into two groups and for first group, 10 μg/kg of Alfentanil was injected and for second group Remifentanil 0.5 μg/kg was injected intravenously during 30 seconds one minute before induction. Both two groups were under general anesthesia with same method and during the anesthesia, first group took infusion of Alfentanil 1 μg/kg/min and second group took Remifentanil 0.1 μg/kg/min. In the end of surgery, the time intervals between end of anesthesia drug administration and spontaneous respiration, eyes opening with stimulation, verbal response and discharge of recovery room, also the incidence of complications related to narcotic drugs, especially nausea and vomiting, was recorded. The data were analyzed in SPSS software using descriptive and analytical statistics such as T-test and chi square test. Results: The time of spontaneous respiration in Alfentanil group was 2 minutes and in Remifentanil group was 3.3 minutes, the difference was not statistically significant (P=0.08). The time of eyes opening with stimulation, verbal response, and discharge of recovery room were not significantly different. During recovery, incidence of nausea and vomiting in Remifentanil group (30% of patients) was significantly more than Alfentanil group (5% of patients) (P=0.045). Conclusions: Recovery time between Alfentanil and Remifentanil group was not significantly different, but incidence of nausea and vomiting in Remifentanil group was higher than Alfentanil group significantly. It seems that using Alfentanil in the anesthesia for surgical treatment of the elderly people can be preferred.

 

اخوان اکبری, قدرت, پلاسمای غنی از پلاکت در درمان درد مزمن, 4th International Congress of pain israpm, 2013- ایران- تهران,

A new treatment for pain is becoming popular among orthopedic and pain specialists: the injection of platelet rich plasma (PRP). Most everyone thinks of blood platelets as being responsible for blood clotting after injury which is true. What many people do not know is that blood platelets serve two other important functions. Blood platelets are responsible for bringing white blood cells to the injured area to clean up the remains of dead and injured cells. Most importantly to this discussion, blood platelets release growth factors that are directly responsible for tissue regeneration. These substances are called cytokins and include platelet derived growth factor, epithelial growth factor, and other important growth factors. PRP has been used for years in surgical centers around the US and abroad to improve the success of bone grafting (especially in dental surgery) and also by cosmetic surgeons for speeding healing time and decreasing the risk of infection after surgery. Only in the last few years have doctors and surgeons been experimenting with injecting PRP for the treatment of chronic pain. Tennis elbow, Plantar Fasciitis, Achilles tendonitis/tendonosis, Rotator Cuff Tears, meniscal tears, Osteoarthritis and chronic low back and neck pain are all being treated with the injection of PRP with the goal of regenerating degenerated connective tissue with reports of success. A PRP treatment looks like this: a patient’s blood is drawn and placed into a special collection kit. Using the person’s own blood eliminates the risk of transmission of any blood-borne disease. This kit is placed in a centrifuge for 15 minutes and the platelets and plasma are separated the red and white blood cells. Two thirds of the plasma is removed and discarded and the remaining plasma is mixed with the platelets. This higher than normal concentration of platelets is what gives us platelet rich plasma. The PRP is drawn into a syringe. The area to be treated is injected with a local anesthetic and after waiting five minutes for the anesthetic to take effect, the PRP is injected. The injection technique is identical to Prolotherapy/regenerative injection therapy, only the solution injected is different. Same instrument, different sheet music. Patient generally report two days of being sore and then usually pain relief occurs within the first week and continues to improve over a period of months. To date, one PRP treatment is the therapeutic equivalent of three or four prolotherapy/regenerative injection therapy treatments using dextrose.

 

مقالات در نشریات

انتظاری, مسعود ، اخوان اکبری, قدرت ، عیسی زاده فر, خاطره, مقایسه مدت زمان بیداری از بیهوشی و عوارض آن به دنبال استفاده از آلفنتانیل و رمی فنتانیل در عمل جراحی کاتاراکت بیماران مسن, علمی و پژوهشی, چهارم, 1987, آلفنتانيل - رمي فنتانيل - ريكاوري - تهوع و استفراغ - جراحي كاتاراكت

خلاصه مقاله:

زمینه و هدف: با توجه به گسترش روز افزون اعمال جراحی سرپایی ومیزان بالای جراحی در افراد مسن، ریکاوری سریعتر و بدون عارضه بیماران جهت برگشت سریعتر بیمار به روال عادی زندگی کاملا ضروری است. در این مطالعه کارآزمایی بالینی، مدت زمان بیداری از بیهوشی و میزان تهوع و استفراغ آن پس از استفاده از دو داروی مخدر سریع الاثر آلفنتانیل و رمی فنتانیل در افراد مسن مورد مقایسه قرار گرفته است. روش کار: مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور بود و بر روی 40 بیمار مسن بالای 65 سال کاندیدای جراحی کاتاراکت تحت بیهوشی عمومی انجام گردید. بیماران بصورت تصادفی به دو گروه 20 نفره تقسیم و در گروه اول، آلفنتانیل10 میکروگرم برای کیلوگرم و در گروه دوم رمی فنتانیل 5/0 میکروگرم برای کیلوگرم، یک دقیقه قبل از القای بیهوشی در عرض 30 ثانیه تزریق شد. هر دو گروه به روش یکسان تحت بیهوشی عمومی قرار گرفته و در طی بیهوشی از انفوزیون آلفنتانیل 1 میکروگرم برای کیلوگرم در دقیقه برای گروه اول و رمی فنتانیل 1/0 میکروگرم در کیلوگرم در دقیقه برای گروه دوم استفاده شد. در انتهای عمل جراحی، فاصله زمانی بین ختم تجویز داروهای بیهوشی تا برگشت تنفس خود بخودی، باز کردن چشمها با تحریک، پاسخ کلامی و ترخیص از اتاق ریکاوری ثبت گردید، همچنین میزان بروز عوارض مرتبط با داروهای مخدر در ریکاوری، ثبت شدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی در نرم افزار آماری SPSS در قالب آزمون های آماری T، مجذور کای و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل گردیدند. یافته ها: زمان برگشت تنفس خود بخودی در گروه آلفنتانیل 2 دقیقه و در گروه رمی فنتانیل3/3 دقیقه بودکه هرچنداین زمان در گروه آلفنتانیل1/3 دقیقه کوتاهتر بود ولی این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود. زمان باز کردن چشم ها با تحریک، برگشت پاسخ کلامی و ترخیص از ریکاوری در دو گروه اختلاف معنی داری با هم نداشت. میزان بروز تهوع و استفراغ درریکاوری درگروه رمی فنتانیل 30% ودر گروه آلفنتانیل 5% بود که از نظر آماری اختلاف معنی دار بود(p<0/05). نتیجه گیری: زمان ریکاوری بین دو داروی آلفنتانیل و رمی فنتانیل، اختلاف معنی داری با هم نداشت، ولی میزان تهوع و استفراغ در گروه رمی فنتانیل به طور معنی داری بیشتر از گروه آلفنتانیل بود.

Background & Objective: With consideration the daily increased development of outpatient surgeries and high rate of these operations in elderly patients, rapid and safe recovery of patients for coming back to daily life is necessary. In this clinical trial study recovery time and nausea and vomiting after the use of two rapid-onset narcotic, alfentanil and remifentanil in elderly patients has been compared. Methods: In this double-blind clinical trial 40 elderly patients (age above 65) candidated to cataract surgery with general anesthesia were studied. The patients were divided randomly into two groups and for first group alfentanil was injected 10 mg/kg and for second group remifentanil 0.5 mg/kg during 30 seconds one minute before induction. Both two groups were under general anesthesia with same method and during the anesthesia first group took infusion of alfentanil 1 mg/kg/min and second group remifentanil 0.1 mg/kg/min. At the end of surgery the time intervals between end of anesthesia drug adminstration and autonomic respiration, eyes opening with stimulation, verbal response and discharge of recovery room, also the incidence of complications related to narcotic drugs especially nausea and vomiting were recorded. The data were analyzed in SPSS software using descriptive and analytical statistics as T-test, chi square and ANOVA. Results: The time of autonomic respiration in alfentanil group was 2 minutes and in remifentanil group 3.3 minutes,this time in alfentanil groupe1.3 minutes shorter but the difference was not significant. The time of eyes opening with stimulation, verbal response and discharge of recovery room were not significantly different. During recovery incidence of nausea and vomiting in remifentanil group (30% of patients) was significantly more than alfentanil group (5% of patients) (P< 0.05). Conclusion: The time of recovery between alfentanil and remifentanil group was not significantly different, but incidence of nausea and vomiting in remifentanil group was higher than alfentanil group significantly. 

 




انتظاری, مسعود ، عیسی زاده فر, خاطره ، اخوان اکبری, قدرت, مقایسة تأثیر متوکلوپرامید، دگزامتازون و ترکیب متوکلوپرامید و دگزامتازون در پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی کاتاراکت در بیهوشی وریدی با پروپوفول, علمی و پژوهشی, سوم, 2007, تهوع و استفراغ بعد از عمل متوكلوپراميد دگزامتازون جراحي كاتاراكت

خلاصه مقاله:

زمینه و هدف: تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی کاتاراکت از شایعترین عوارض بعد از بیهوشی بوده و روش های مختلفی برای پیشگیری از این عارضه مورد استفاده قرار می گیرد. در مطالعه حاضر تاثیر استفاده قبل از عمل از متوکلوپرامید (10 میلی گرم)، دگزامتازون (8 میلی گرم) و ترکیب این دو دارو در کاهش میزان تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی کاتاراکت با بیهوشی عمومی وریدی مورد بررسی قرار گرفته و با گروه دارونما مقایسه شده است. روش کار: در این کارآزمایی بالینی دوسوکور یکصد بیمار داوطلب جراحی کاتاراکت به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شده اند. در گروه (P) دارونما cc2 سالین نرمال، در گروه (M) متوکلوپرامید 10 میلی گرم، در گروه (D) دگزامتازون 8 میلی گرم و در گروه (M D) متوکلوپرامید 10 میلی گرم بعلاوه دگزامتازون 8 میلی گرم یک دقیقه قبل از القای بیهوشی تزریق گردید. بیماران بصورت یکسان داروهای بیهوشی دریافت کرده و پس از لوله گذاری تراشه تحت انفوزیون پروپوفول قرار گرفتند. پس از خاتمه عمل جراحی بروز تهوع و استفراغ در اطاق ریکاوری و همچنین 6 ساعت و 24 ساعت بعد از عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفته و در فرمهای اطلاعات بیماران ثبت شد. نهایتا اطلاعات حاصله با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمونهای آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: بدنبال استفاده از این داروها میزان تهوع در ریکاوری از 44% در گروه دارونما به 20% در گروه متوکلوپرامید، 16% در گروه دگزامتازون و 8% در گروه ترکیب متوکلوپرامید و دگزامتازون کاهش یافته و میزان استفراغ از 20% در گروه دارونما به 4% در گروه متوکلوپرامید، 4% در گروه دگزامتازون و صفر درصد در گروه ترکیب این دو دارو کاهش یافته است که در هر دو مورد میزان تاثیر ترکیب دو داروی متوکلوپرامید و دگزامتازون در کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل معنی دار بوده است (p<0/05). بررسی 24 ساعته تهوع و استفراغ نیز نتایج مشابهی داشته است. نتیجه گیری: با توجه به یافته های مطالعه حاضر استفاده ترکیبی از 10 میلی گرم متوکلوپرامید به علاوه 8 میلی گرم دگزامتازون قبل از القای بیهوشی بصورت چشمگیری میزان تهوع و استفراغ بعد از عمل را کاهش داده و برای گروههای در معرض خطر این عارضه سودمند می باشد.

Background & Objectives: Postoperative nausea and vomiting are among the main complication after anesthesia and various methods are used for the prevention of this complication. In this study, the effect of the pre induction use of 10mg Metoclopramide' 8 mg Dexamethasone and the combination of the both, on decreasing in the rate of nausea and vomiting after cataract surgery in intravenous anesthesia is compared with placebo. Methods: In this double blind clinical trial, one hundred patients of cataract surgery who are appropriate for this study were, randomly divided in to four groups. In the group of placebo (P), 2cc normal saline, in group (M), 10mg metoclopramide, in group (D), 8mg Dexamethasone, and in group (M D), 10mg metoclopramide and 8 mg Dexamethasone, one minute before the induction of anesthesia was injected. Patients were received the anesthetic drugs in the sameway and after the tracheal intubation infusion of propofol was started. After the end of surgical operation, the appearance of nausea and vomiting in the recovery room and also 6 and 24 hours after the surgery are recorded in the patients' information forms. Finally the data were analysed by statistical software of SPSS and the statistical tests. Results: After the use of these drugs, the rate of nausea in the recovery room decreased 44% in placebo to 20% in metoclopromide group, 16% in Dexamethasone group, and 8% in combination of metoclopromide and Dexamethasone; and the rate of vomiting decreased 20% in placebo group to 4% in metoclopromide group, 4% in Dexamethasone group, and 0% in combination of these two drugs, both the nausea and vomiting the effect of combination of metoclopromide and Dexamethasone in decreasing of postoperative mausea and vomiting was significant (P< 0.05). The 24 hour following of nausea and vomiting, also had the same results. Conclusion: With regrard to the results of this study, implication of the combination of 10mg metoclopromide and 8mg Dexamethasone before the induction of anesthesia remarkably decreased the rate of postoperative nausea and vomiting and is useful for the high risk groups for this complication especially in out patient surgery.

تهوع و استفراغ بعد از عمل متوکلوپرامید دگزامتازون جراحی کاتاراکت

 






اخوان اکبری, قدرت, گزارش دو مورد آپنه طولانی مدت پس از تزریق سوکسینیل کولین به دنبال عمل جراحی کاتاراکت, مجله علمی - پژوهشی, اول, 2006, اپنه - سوکسینیل کولین - پسودوکولین استراز

خلاصه مقاله:

سوکسینیل کولین یک شل کنندة عضلانی دپلاریزان می باشد که برای لوله گذاری سریع تراشه در بیهوشی عمومی به کار می رود. طول اثر این دارو به دلیل هیدرولیز توسط پسودوکولین استراز پلاسما کوتاه می باشد. برخی عوامل می توانند باعث کاهش فعالیت این آنزیم در بدن گردند. گاهی نیز بیمار فرم غیر طبیعی از آنزیم را دارد که منجر به طولانی شدن اثر سوکسینیل کولین و آپنه طولانی مدت می گردد. بیماران مورد بحث یک مرد 55 ساله و یک خانم 57 ساله بودند که پس از تزریق سوکسینیل کولین دچار آپنه طولانی مدت شدند (8-4 ساعت) و پس از ادامه تهویه مکانیکی بهبودی کامل پیدا کردند.

Succinylcholine is a depolarising muscle relaxant that is used for rapid tracheal intubation in general anesthesia. It is a short-acting drug which is hydrolyzed by plasma cholinesterase. Some factors can decrease the activity of this enzyme in body. Some patients may have abnormal form of this enzyme that leads to prolonged duration of action and apnea. The subjects of this research were a male (55) and a female (57) who had prolonged apnea after administration of succinylcholine (4-8h), and they improved completely after mechanical ventilation

 




قدرتی, محمدرضا ، اخوان اکبری, قدرت ، امانی, فیروز ، رحیمی, شهناز ، شهاب, نسرین, مقایسه تاثیر القای بیهوشی با پروپوفول و تیوپنتال سدیم بر آپگار نوزاد و همودینامیک مادر در عمل سزارین, مجله علمی و پژوهشی, 3, 2003, سزارین - بیهوشی عمومی - تیوپنتال سدیم - پروپوفول - آپکار نوزاد

خلاصه مقاله:

زمینه و هدف: بی حسی ناحیه ای روش انتخابی در جراحی سزارین می باشد، ولی در سزارین اورژانسی معمولاً بیهوشی عمومی انتخاب می شود. داروهای خواب آور داخل وریدی که در القای بیهوشی عمومی استفاده می شوند به سرعت از جفت عبور کرده باعث دپرسیون جنین می شوند. باتوجه به شیوع بالای بیهوشی عمومی در ایران نیاز به مطالعات بیشتری در این زمینه وجود دارد. هدف از این مطالعه، مقایسه دو داروی پروپوفول و تیوپنتال سدیم از نظر تاثیر بر آپگار نوزاد و وضعیت همودینامیک مادر و معرفی داروی مناسبتر برای القای بیهوشی در سزارین می باشد. روش کار : مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دو سو کور بود و بر روی 60 نفر از زنان حامله کاندید سزارین که جنین طبیعی و ترم داشته و در کلاس I یا II ASA (American Society of Anesthesiology) بودند، انجام گردید. نمونه ها بصورت تصادفی ساده در دو گروه 30 نفره دریافت کننده تیوپنتال سدیم mg/kg 4 و پروپوفول mg/kg 2 قرار گرفتند. شرایط همودینامیک بیماران قبل و بعد از القا و لوله گذاری تراشه و تا 12 دقیقه بعد از لوله گذاری اندازه گیری شد. زمان های القای بیهوشی تا خروج نوزاد (قطع بند ناف) و برش رحم تا خروج نوزاد ثبت شد. آپگار نوزادان بعد از تولد در دقایق 1، 5، 10و 15 از طریق معاینه بالینی تعیین گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی در نرم افزار آماری SPSS در قالب آزمونهای آماری T، مجذور کای و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: آپگار نوزادان دو گروه در زمان های 1، 5، 10و 15 تفاوت معـنی داری نشان نـداد (دقیـقه 1 پروپـوفول 2/2 ± 7/1 و تیوپنتال 1/8 ± 7/4، دقیقه 5 پروپوفول0/7 ± 9/2، تیوپنتال 0/9 ± 9/1). حداکثر نوسانات ضربانات قلب و فشار خون مادران نیز در دو گروه تفاوت معنی دار نداشته است. زمان های القای بیهوشی تا خروج نوزاد (زیر 8 دقیقه) و برش رحم تا خروج نوزاد (زیر 130 ثانیه) نیز در دو گروه مشابه بود. نتیجه گیری: تیوپنتال سدیم و پروپوفول به عنوان داروی القای بیهوشی عمومی در جراحی سزارین تفاوت معنی داری از لحاظ تاثیر روی نمره آپگار نوزاد و شرایط همودینامیک مادر ندارند.

Background & Objective: Regional anesthesia is a method of choice in cesarean section. But in emergency cesarean sections general anesthesia is usually preferred. On the other hand, intravenous sedative drugs used in general anesthesia induction rapidly crosses the placenta and result in fetal depression. Because of higher prevalence of general anesthesia in Iran it is reasonable to conduct more researches in this field. This study set out to compare the effects of Propofol and Thiopental-Na as induction agents on the neonatal Apgar score and maternal hemodynamic status. Methods: In this double blind clinical trial 60 pregnant women with ASA class I & II were studied. In a random way 30 patients received 2mg/kg Propofol and the rest of them were given 4mg/kg of Thiopental-Na. All these subjects had full term and normal fetus. Pre and post-induction status of the patients was monitored noninvasively after tracheal intubations and during 12 minutes after that. Also time intervals between induction and birth (cord clipping) and between uterus incision and birth were measured. Apgar score of neonates was evaluated through clinical examination in 1st, 5th, 10th and 15th minutes after birth. The data were analyzed in SPSS software using descriptive and analytical statistics such as T-test, chi-square and ANOVA. Results: Apgar score in different times (1.5,10&15 minute) had no significant difference between two groups. (In the 1st minute Propofol was 7.1±2.2 and Thiopental was 74±1.8, in the 5th minute Propofol was 9.2±0.7 and Thiopental was 9.1±0.9) Maximum variation of heart rate and blood pressure in two groups were not significantly different. The time intervals between induction and birth (less than 8 minutes) on the one hand and uterus incision and birth(less than 130 seconds) on the other were similar in two groups. Conclusions: Thiopental-Na and Propofol can be used with similar results for induction of general anesthesia in cesarean section. 

 
 
 




اخوان اکبری, قدرت ، حیدری, عبدالرسول ، صدر عضدی, شکوه, مقایسه اثر میدازولام و لیدوکائین بر روی پاسخ همودینامیک به لوله گذاری تراشه, مجله علمی و پژوهشی, 13, 2004, میدازولام ، لیدوکایین ، لوله گذاری تراشه ، همودینامیک

خلاصه مقاله:

زمینه و هدف: لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه می تواند باعث تاکیکاردی، افزایش فشار خون و دیس ریتمی و ایسکمی میوکارد شود. در این مطالعه تاثیر میدازولام و لیدوکائین بر پاسخ همودینامیک به لوله گذاری تراشه بررسی شده است. روش کار: در این مطالعه، 52 بیمار کلاس یک ASA (American Society of Anesthesia)، در سنین 20 تا 50 سال و کاندید عمل جراحی انتخابی فتق اینگوینال با بیهوشی عمومی، بصورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای تمامی بیماران سرم نرمال سالین یا رینگر (ml/ kg 5)، 10-5 دقیقه قبل از القای بیهوشی تجویز شد و سپس بیماران بمدت سه دقیقه پره اکسیژنه شدند. گروه یک، میدازولام (mg/kg 0/05) و گروه دو لیدوکائین (mg/kg 1/5) سه دقیقه قبل از لوله گذاری تراشه دریافت کـردند. القـای بیـهوشی با فنتـانیل (μg 100) و تیوپنتال سدیم (mg/kg 5) داده شد و لوله گذاری تراشه به کمک ساکسینیل کولین (mg/kg 1/5) صورت گرفت. حفظ بیهوشی با هالوتان (0/75-0/5 درصد) و نسبت های مساوی از نیتروس اکساید و اکسیژن بر قرار گردید. فشار خون سیستولیک، دیاستولیک، فشار متوسط شریانی و تعداد ضربان قلب قبل از پیش داروها (میدازولام و لیدوکائین)، لوله گذاری و دو و پنج دقیقه پس از لوله گذاری اندازه گیری و ثبت شد. سپس با استفاده از آزمون تی زوج و نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل داده ها صورت گرفت. یافته ها: فشارخون سیستولیک، دیاستولیک، فشار متوسط شریانی و تعداد ضربان قلب پس از لوله گذاری تراشه در دو گروه نسبت به مقادیر پایه افزایش یافت. اختلاف افزایش فشار خون دیاستولیک و فشار متوسط شریانی بین دو گروه معنی دار بود (p<0/05)، ولی اختلاف افزایش فشار خون سیستولیک و ضربان قلب بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود. افزایش فشار خون دیاستولیک و فشار متوسط شریانی بصورت معنی داری در گروه یک بیشتر از گروه دو بود (p<0/05). نتیجه گیری: میدازولام از نظر بالینی به اندازه لیدوکائین در کنترل پاسخ همودینامیک به لوله گذاری تراشه موثر بود بنابراین می توان از آن به عنوان جایگزین لیدوکائین در لوله گذاری تراشه استفاده نمود و از مزایای ایجاد فراموشی، ضد اضطراب و بی قراری آن بهره مند شد.





اخوان اکبری, قدرت ، محمدیان اردی, علی ، انتظاری, مسعود, ارزیابی اثرات اضافه کردن کتامین به مرفین در بیدردی وریدی با کنترل بیمار بعد از جراحی ارتوپدی, Perspectives in Clinical Research, 5, 2013, Intravenous patient-controlled analgesia , ketamine , morphine , orthopedic surgery


خلاصه مقاله:

Background: Intravenous patient-controlled analgesia (PCA) with morphine is commonly used for post-operative pain after major surgery. Ketamine has analgesic property at lower doses, and in combination with opioids it could have synergistic effect. The aim of this study is to determine effects of the addition of ketamine to morphine for PCA after orthopedic surgery. Materials and Methods: In this double-blind randomized clinical trial, 60 patients were randomly allocated to receive PCA consisting: Group 1 (morphine 0.2 mg/ml), Group 2 (morphine 0.2 mg/ml ketamine 1 mg/ml), and Group 3 (morphine 0.1 mg/ml ketamine 2 mg/ml). In this, anesthesiologists managed study, patients had orthopedic surgery. Assessments were made at 24 h and 48 h post-operatively. Visual analog scale (VAS) was used for recording pain score. PCA morphine use was recorded at 24 h and 48 h. VAS scores over 48 h were analyzed with analysis of variance for repeated measures. Significance level was taken as 0.05. Results: There is no significant difference between demographic information of the three groups ( P > 0.05). Control of pain in Group 2 and Group 3 was better than in Group 1 (only morphine) ( P = 0.001) but there was no significant difference between Group 2 and Group 3 ( P > 0.05). Rate of narcotic consumption in groups 2 and 3 was significantly lower than Group 1 ( P < 0.05). Conclusion: After orthopedic surgery, the addition of ketamine to morphine for intravenous PCA was superior to Intravenous PCA opioid alone. The combination induces a significant reduction in pain score and cumulative morphine consumption.

 




خوشیده, مریم ، میرزارحیمی, تیبا ، اخوان اکبری, قدرت, اثر زایمان فیزیولوژیک وزایمان تسهیل شده برپیامدهای مادری و نوزادی: یک بررسی مقایسه ای در مادران شکم اول, Journal of Family and Reproductive Health, 9, 2014, زایمان فیزیولوژیک،زایمان تسیهل شده،پیامدهای مادری،پیامدهای نوزادی


خلاصه مقاله:

Objective:To compare the effect of the physiologic and facilitated labor on the mother and neonate outcomes in the prim gravid women referring to Arash Hospital. Materials and methods:This clinical trial study was performed on 200 low risk pregnant women referring to Arash Women’s Hospital in 2012-2013. Mothers were divided into two groups of 100 patients using a simple random sampling method. The first group received the on-pregnancy and physiologic labor training and the second group was nominated for facilitated labor without training. The mother and neonate outcomes in these two delivery methods were then compared. Results:The rate of cesarean section in the physiologic group was significantly lower compared with the intervention group (p=0.001). Also in the first stage of labor, VAS was measured to be noticeably lower in the physiologic group in comparison with the intervention group (p=0.001), while the difference of VAS between the two studied groups was found not to be significant in the second stage of labor. In terms of duration of the labor and neonatal Apgar score two groups were not considerably different (p>0.05). Moreover, the laceration rate in the physiologic group was determined to be noticeably higher as compared to the intervention group (p=0.001). The groups were considerably different in terms of the vaginal bleeding and maternal satisfaction (p=0.001). Conclusion:This study revealed the lower rate of cesarean section, abnormal vaginal bleeding and pain score in the physiologic group compared with the facilitated group. Moreover, mothers of the first group were more content with the labor process.

 




پایان نامه ها

اخوان اکبری, قدرت ، انتظاری, مسعود ، فتحی, ندا, بررسی مقایسه ای اثر کتورولاک و پتیدین بر میزان لرز بعد از عمل, 1395, لرز بعد از عمل - پتیدین- کتورولاک

محدوده تاریخ انجام: 1395

سابقه و هدف: لرز بعد عمل جراحی یکی از عوارض شایع به دنبال بیهوشی عمومی است و می تواند منجر به عوارض متعددی شود. مطالعه حاضر جهت ارزیابی اثر تجویز پروفیلاکتیک کتورولاک وریدی بر لرز در مقایسه با پتیدین، طی دقایق اولیه بعد از جراحی در ریکاوری، طراحی شد. مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسو کور، شصت بیمار مطابق با شرایط فیزیکی 1 و 2 انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا، در محدوده سنی 20 تا 60 سال که جهت انجام جراحی شکمی (کوله سیستکتومی و لاپاراتومی) تحت بیهوشی عمومی برنامه ریزی شده بودند، به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند، که 30 میلی گرم کتورولاک (یک مهار کننده سیکلواکسیژناز غیر انتخابی) وریدی یا mg/kg 5/0 پتیدین (مپریدین)، 20 تا 30 دقیقه قبل از اتمام عمل جراحی دریافت کردند. بعد از اتمام جراحی در ریکاوری بروز و درجه لرز بعد از عمل و نمره درد به ثبت رسید. یافته ها: اطلاعات دموگرافیک، مدت زمان عمل جراحی و نمره درد بعد عمل در دو گروه تفاوت معناداری نداشت. لرز بعد عمل جراحی در 4 نفر از گروه پتیدین مشاهده شد (13/33%) و این تعداد 7 نفر در گروه کتورولاک بود (23/33%) (36/0 = p). تهوع واستفراغ بعد عمل در ریکاوری در گروه پتیدین نسبت به گروه کتورولاک شایع تر بود (016/0 = p). نتیجه گیری: کتورولاک با دوز 30 میلی گرم وریدی، 20-30 دقیقه قبل از اتمام عمل جراحی به اندازه پتیدین با دوز mg/kg 5/0 وریدی به عنوان یک ضد لرز مؤثر است و با تهوع واستفراغ بعد از عمل کمتری همراه است.


کتاب ها

فعالیت های پژوهشی